Artikelen›Een spel met ballen

Een spel met ballen

Ode aan een indie gem uit 2018

Indie

Je wordt wakker in een vreemde futuristische omgeving, je voeten zweven een paar centimeter boven de grond. In een soort AR popup word je door iemand welkom geheten, hij vertelt je dat je initialisatie goed is verlopen. Je wilt antwoord geven, alleen komen er geen woorden uit je mond.



De man in het AR scherm denkt dat je spraakmodule misschien beschadigd is. "Je hoeft je geen zorgen te maken", verzekert hij, "dat komt wel eens vaker voor". Nadat je door een aantal introductie ruimtes wordt geloodst, begint het tot je door te dringen hoe vreemd de situatie eigenlijk is. De man, waarvan we ondertussen hebben geleerd dat hij Sergey heet, merkt het aan je "je zult je onderhand wel afvragen wat er eigenlijk allemaal aan de hand is". Hij vertelt je dat je lijdt aan geheugenverlies. Daarnaast ben je momenteel ingelogd in een MMO die CrossWorlds heet, een spel dat je veel speelde voor je huidige toestand. En hij hoopt dat je misschien iets van je leven zult herinneren door blootstelling aan iets bekends. Verder vertelt hij dat je momenteel aan boord bent van een schip dat onderdeel is van het onderhoudsteam van de MMO. Alle spelers van de MMO loggen virtueel in via een avatar, net zoals jij. Maar in tegenstelling tot een normale videogame is de game niet virtueel. De locatie van het spel is een fysieke locatie, de "playground", een eiland op de maan van een verre planeet en alle avatars zijn hier aanwezig. Sergey heeft met de bemanning van het schip afgesproken dat ze je in het geheim de playground zullen binnensmokkelen. Er zit al snel een kink in de kabel. Een admin van CrossWorlds heeft je gevonden en komt naar het schip om je uit het spel te gooien.



Met de hulp van de bemanning lukt het net op tijd te ontsnappen en de playground te bereiken. Je komt aan in de introductieomgeving van CrossWorlds. Als je om je heen kijkt, zie je allemaal nieuwe spelers die niet kunnen wachten om de game wereld te betreden. Een beetje onhandig bots je tegen een van hen aan. Ze stelt zich aan je voor. Ze heet Emilie en aan haar accent te horen lijkt ze een Française. Na een kort (eenzijdig, praten gaat immers niet) gesprek stelt Emilie voor om van het laatste stukje intro een wedstrijdje te maken. Je knikt akkoord en rent met z'n tweeën door de teleporter.



CrossCode gaat over Lea, iemand die is ingelogd in een MMO en niet weet hoe ze daar gekomen is. Het spel (CrossCode, niet CrossWorlds) is een zoektocht naar de identiteit van Lea. Terwijl ze antwoord probeert te vinden op deze vraag loopt ze ook tegen andere vragen aan. Zoals wie is Sergey, de mysterieuze man achter de schermen, en wat is zijn agenda?


De stijl is duidelijk geïnspireerd door een aantal SNES titels zoals Secret of Mana. Je vecht in de eerste levels tegen konijntjes en egeltjes die je wel heel bekend voorkomen als je wel eens RPG's op de oude console hebt gespeeld. Maar gek genoeg is het spel niet begonnen als een ode aan de vroege action RPG's uit de 90s. Het is in eerste instantie geïnspireerd door Yoshi's Island. In dit spel kon Yoshi met eieren gooien. En door de eieren slim tegen muren en vloeren te laten stuiteren, konden ook monsters om een hoekje worden geraakt. Dit ricochet-mechanisme was voor de bedenker van CrossCode de inspiratie om een puzzelspel te maken waar je ballen moest gooien.


Pas later in het ontwikkelproces werd het een RPG. Het gooien van ballen werd niet alleen voor puzzels gebruikt, ook voor de combat. Lea's avatar is natuurlijk niet voor niets van de 'Spheromancer' klasse. In de buitenwereld van CrossWorlds speelt het spel als vroege aRPG. Je ontdekt zones en de verschillende geheimen erin. Je vecht tegen monsters en soms tegen andere spelers.


En dan zijn er de dungeons. Deze hebben meer weg van Zelda dungeons. Het zijn namelijk grote, verweven puzzels. Elke kamer is een puzzel, en de hele dungeon is weer een grote puzzel. Met behulp van je spheres (ik heb al te vaak ballen geschreven) moet je allerlei breinbrekers oplossen om tot de eindbaas te komen. Dit is het punt waar veel mensen afhaakten. In de eerste dungeon trapt het spel ineens hard op de rem en gaat het tempo omlaag. Het is geen vlotte actie meer met soepele combat waar je het ene naar het andere monster de digitale vergetelheid inslingert. Ineens moet je stil zitten en nadenken.


Als je reviews leest van zowel spelers als recensenten, dan zijn ze verdeeld over dit aspect van de game. Sommige prijzen het de hemel in, want de puzzels zijn best moeilijk en deze mensen zien het als een uitdaging. Anderen hekelen de plotselinge shift in tempo. Ze kwamen voor de actie, en de puzzels staan die actie in de weg.


Ik zou dit stukje natuurlijk niet schrijven als ik niet onderdeel was van de eerste groep mensen. CrossCode heb ik met zoveel liefde gespeeld. En nu ik dit aan het schrijven ben, kriebelt het weer om toch nog eens opnieuw te beginnen. In de afgelopen jaren heb ik het drie keer van voor tot achter gespeeld, elke playthrough was goed voor ongeveer 90 uur speeltijd (incl de DLC). Het heeft voor mij gewoon alles, prachtig geanimeerde retropixelgraphics, humor en snelle pittige combat. Een uitgebreid RPG-systeem met veel skills, builds en equipment met verschillende spelstijlen. Ik word niet snel emotioneel van een game maar de schrijvers van CrossCode hebben me hier en daar toch een traantje laten wegpinken. Een steam reviewer schreef "Lea kan ondanks dat ze niet kan praten meer emotie aan de speler overbrengen dan menig volledig voice-acted triple-A personage". En de dungeons? Tja, ik vond ze goed. De eerste keer moet je soms even stilstaan om te zien wat van je verwacht wordt. Met wat oefening is elke dungeon binnen ongeveer anderhalf uur op te lossen. Dus het is ook niet zo dramatisch als sommige mensen schreven.




CrossCode is mijn persoonlijke "beste game ooit". Al een tijdje zit ik te twijfelen of ik dit stukje zou doen. Maar ik vind dat deze game wel eens een beetje spotlight verdient. Ik word altijd zo enthousiast als ik denk aan deze game. Misschien wordt er na het lezen van dit stukje nog iemand nieuwsgierig. Een tijdje geleden is ook de tweede game van de ontwikkelaar Radical Fish Games in early access gegaan, Alabaster Dawn. Het is een ander verhaal, maar wel de spirituele opvolger. Om de paar maanden wordt er een nieuw hoofdstuk toegevoegd en ik kan niet wachten tot de volledige release. Misschien dat het Radical Fish weer lukt om die magie bij me tot leven te wekken. En dat is denk ik waarom veel van ons games spelen.



Schurk

Reacties

(0)

Nog geen reacties. Wees de eerste!

Schrijf een reactie

Laden…